Ik heb een dubbel gevoel. Aan de ene kant opluchting maar aan de andere klant een gevoel van jammer. Wat de reden is van dit dubbele gevoel is de uitslag van het onderzoek naar mijn hartfunctie.
In een eerdere blog schreef ik dat de chirurg mij door heeft gestuurd naar de cardioloog om uit te sluiten of mijn vermoeidheid en kortademigheid bij inspanning mogelijk veroorzaakt wordt door schade aan mijn hart.
Inmiddels heb ik hier de uitslag van en blijkt er geen schade aan mijn hart te zijn.
In eerste insantie werd er wel gesproken over schade. Ik heb namelijk een echo van mijn hart gehad.
Tijdens deze echo vertelde de cardioloog dat het tussenschot tussen mijn linker en rechter hart kamer te dun was en dat dit tijdens een hartslag ook te dun bleef. Normailter schijnt het tussenschot tijdens een hartslag zich te verdikken maar bij mij gebeurde dit niet. Deze echo uitslag was voor de cardioloog reden om een vervolgonderzoek te doen.
Vorige week maandag heb ik dit ondergaan. Ik heb toen een GSA scan gehad, in de wandelgangen bekend onder de noemer van een ejectiefractie onderzoek.
Tijdens een ejectiefractie onderzoek wordt er gericht onderzoek gedaan naar de pompfunctie van de linker hartkamer. Vanuit de linker hartkamer wordt het bloed in de aorta, de grote lichaamsslagader, gepompt en vandaar uit verder het lichaam in. Mocht de pompfuncite van deze hartkamer onvoldoende zijn dan krijgt de rest van het lichaam onvoldoende bloed en daardoor onvoldoende voeding en zuurstof, wat mogelijk dan een verklaring kan zijn voor mijn vermoeidheid en kortademigheid.
Een ejectiefractie onderzoek vindt plaats op de afdeling Nucleaire geneeskunde met behulp van radioactief materiaal. Op deze afdeling ben ik vorig jaar twee maal geweest.
Allereerst voorafgaande aan de operatie voor het zoeken van de poortwachterklier, de dichtbijzijnde lymfeklier in de oksel. De tweede keer voor een botscan toen na de operatie bleek dat er vijf lymfeklieren gevonden waren met uitzaaiingen van de borstkanker.
Nu kwam is dus voor de derde keer op deze afdeling.
Voordat de scan gemaakt kon worden moest ik eerst twee maal een injectie in een bloedvat krijgen. Omdat ik sinds chemokuren lastig te prikken ben had ik hier enigszins een hard hoofd in. Maar gelukkig ging dit allemaal goed.
De eerste injectie werd in een “groter” bloedvat gedaan, dit omdat er een plakmiddel werd ingespoten. Dit plakmiddel gaat aan de rode bloedlichaampjes in het bloed zitten. Als de arts dit plakmiddel in een te klein bloedvaatje spuit is er een risico dat het plakmiddel teveel op deze plaats blijft en het radioactieve materiaal ook te veel op deze plek in het bloedvat blijft in plaats van in het hele lichaam.
Na ongeveer 15 minuten werd de tweede injectie gedaan, ditmaal met het radio actieve materiaal. Deze injectie mocht, gelukkig voor mij, in een klein bloedvaatje op de hand. Het radio actieve materiaal kleeft dan aan het plakmiddel in de het bloed en voila….. de scan kan gemaakt worden.
Tijdens de scan wordt de linker hartkamer van twee kanten zichtbaar gemaakt als gevolg van het radio actieve materiaal. Vanaf linksboven en dwars aan de linkerkant.
Het gehele onderzoek heeft inclusief wachttijden ongeveer vijf kwartier geduurd. De meeste tijd was nodig voor het maken van de scan annex de foto’s.
Op de woensdag er na, dus woensdag 5 november, kregen Bert en ik de uitslag. Er was niets nadeligs gevonden. Gelukkig maar ook heel dubbel. Want wat is dan een mogelijke oorzaak voor de vermoeidheid en kortademigheid, als die al te vinden zou zijn.
De cardioloog adviseerde om een longfoto te maken om eventuele longproblemen uit te sluiten. Deze longfoto was gelukkig goed! Ik was heel even bang dat daar misschien iets op te zien zou zijn, een uitzaaiing bijvoorbeeld. Maar dat was gelukkig niet aan de orde.
Omdat mijn klachten met name ontstaan bij inspanning heeft de cardioloog nog een inspanningstest afgesproken voor half december. Mocht hier ook iets uit komen dat weet de cardioloog het ook niet meer en is de vooraf gevreesde hartschade niet aan de orde.
Ondanks mijn vermoeidhiedsklachten ben ik nu inmidels drie dagen per week a zes uur per dag aan het werk. Het werken bevalt geestelijk erg goed. Het geeft veel voldoening en op die manier ga ik langzamerhand ook weer tot het “normale” leven behoren. een leven wat niet alleen uit ziekte en behandeling bestaat. Lichamelijk is het met grote regelmaat nog moeilijk en lastig om nog niet alles aan te kunnen maar het hoofd wil ook wat. Wat ik wel nog bij mezelf bemerk is dat mijn geheugen nog niet helemaal op orde is. Voorheen kon ik uren uitermate geconcentreerd bezig zijn, nu merk ik dat ik na bijvoorbeeld een uur met volle aandacht werken met mijn gedachten afdwaal. Ik hou goede moed dat dit in de toekomst nog verder zal verbeteren.
Met mijn leidinggevende heb ik afgesproken om nog even op de zes uur per dag te blijven staan. Dit omdat ik na een ingespannen en drukke werkdag thuis compleet gevloerd ben en dan regelmatig last van huilbuien heb. Tijdens de drukte op het werk gaat het dan nog wel maar zodra ik thuis ben…..
De psycholoog en de homeopaat zouden trots op mij zijn bij het horen van mijn beslissing om nog even te wachten met het uitbreiden van de uren. Ik luister steeds beter naar mijn lichaam en naar wat ik wel of ( nog even) niet wil doen. Het kost moeite maar het levert wel wat op.
Vorige week woensdag op de sportschool tijdens het roeien bijvoorbeeld was ik na het interval roeien total loss. Na het roeien staat er normaal gesproken lopen op de loopband op het programma, een heuvelprogramma. Tot een aantal weken terug móest en zóu ik dat dan ook doen. Nu kon ik die verplichting naar mijzelf om dat toch te gaan doen opzij zetten en er lekker uitlopen van maken. Lekker lopen in een rustig tempo, goed tegen verzuurde benen maar deze verzuring niet erger maken dan dat het al was. Op die manier hoop ik dat het herstel van de benen en de rest van de spieren in mijn lichaam sneller gaat, want mijn spieren en gewrichten blijven met een een grote regelmaat van de klok roet in het eten gooien.
Ik blijf last houden van mijn botten, gewrichten en de weke delen in mijn lichaam. Ik voel mij bij vlagen een oud en stram “wijf”. Ik lijk wel tachtig in plaats van negenenveertig. Ik wil graag tachtig worden maar volgens de kalender ben ik dat nog lang niet ook al voelt dat wel zo.
Deze klachten zijn een bekende bijwerking van de Aromasin. Ik neem ze op de koop toe want de kwaliteit van mijn leven is nog steeds van die mate dat stoppen met de Aromasin op dit moment nog niet aan de orde is.
