Het is gewoon zuur. Niet het leven of mijn humeur, nee het zijn de spieren die bij inspanning verzuren.
Wat is er de laatste anderhalve maand gebeurd? Want zo lang is het alweer geleden dat ik mijn weblog heb geopend om te schrijven. Het is niet dat ik geen zin had om te schrijven maar nu het leven steeds meer richting het leven van alledag gaat, vliegen de dagen voorbij en blijft er niet veel tijd om te schrijven. Bovendien gaan er dagen voorbij dat ik weinig nieuws te melden heb en dan vind ik het niet erg zinvol om te krabbelen op mijn blog.
Maar goed nu is er weer nieuws aan het front en een reden om mijn weblog te openen en te schrijven.
In een van mijn laatste blogs heb k geschreven dat ik op advies van de cardioloog naar de longarts ben gegaan om uit te kunnen zoeken of er een oorzaak te vinden is voor de vermoeidheid en kortademigheid waar ik ondanks de vele maanden trainen nog steeds last van heb.
Na het eerste consult dat plaats vond aan het einde van het jaar 2008 in december om exact te zijn, heeft de longarts een aantal onderzoeken afgesproken; een longfunctietest en een inspanningstest.
De longfunctietest is half januari gebeurd. Tijdens deze test heb ik vele malen moeten blazen. In de open ruimte op de zaal, in een box waarin de atmosfeer constant was. Met behulp van Ventolin, een medicijn dat de longblaasjes verwijdt waardoor de ademhaling c.q. de inademing gemakkelijker wordt en er was een test waarbij ik onder andere koolmonoxide moest inademen en deze koolmonoxide na de diepe inademing tien seconden moest vasthouden.
De testen op zich waren niet naar of vervelend want ik kon het redelijk goed uitvoeren.
Waar ik wel last van had was de bijwerking van de Ventolin. Ik werd daar helemaal hyper en gejaagd van, volgens mij voelt het zo als je last hebt van ADHD. Dit laatste weet ik niet uit eigen ervaring maar zo’n ide kreeg ik.
De test met een mengsel van zuurstof en koolmonoxide was niet naar om in te ademen, alleen had ik gedurende het inhouden van deze teug gasmengsel het gevoel dat het mijn oren uit kwam. Zoiets als de bekende stoom uit je oren….
Naast de blaastest heb ik ook een inspanningstest gehad. In tegenstelling tot de test bij de cardioloog die ik op de loopband heb gehad moest ik nu op de fiets. Verbonden aan allerlei snoeren, lijnen en apparaten heb ik moeten fietsen.
Ik zat vast aan het ECG apparaat voor de hartregistratie, een kapje op mijn neus en mond voor de ademhaling waarbij er zowel de inademing alswel de uitademing geregistreerd werd, een “knijper’ op het oor voor de registratie van het zuurstofgehalte in mijn bloed. En er was een soort infuusnaald in mijn polsslagader ingebracht voor het afnemen van de diverse bloedmonsters.
Toen de hele meute vast en op de plaats zat begon het fietsen. Ik hoefde maar tien minuten te fietsen maar zelfs dat heb ik niet vol kunnen houden. Gedurende de test werd de weerstand flink verhoogd en dat ophogen van de weerstand gaf met name pijnklachten aan de benen. Naast de kortademigjheid en het bonken van mijn hart in mijn ribbenkast was de pijn in mijn bovenbenen niet te harden…..Ik ben tot in het rood gegaan tijdens de test…..
Vanmiddag heb ik de uitslagen van deze testen gehoord. Er is geen afwijking aan de longen. Wel is er in de afgenomen bloedmonsters te zien dat ik tijdens de test helemaal “tot het gaatje” ben gegaan. Ik ben gedurende de test geheel verzuurd, de opmerking die ik vanuit de sportwereld ken. Als ik die opmerking nu hoor kan ik mij de pijn die daarbij hoort goed voorstellen. het is verschrikkelijk om te voelen.
Maar goed, een sporter ben ik niet. Ondanks dat ik geen sporter ben ga ik tijdens het sporten wel flink verzuren.
De longarts wijt dat aan de chemokuren van eind 2007. Het advies van de longarts is dat ik voor het verbeteren van mijn conditie door moet gaan met trainen en misschien dat het dan in de toekomst nog kan verbeteren.
Er bestaat echter ook de kans dat ik niet meer de oude en energieke Marion van weleer zal worden. Dit laatste moet de toekomst uit wijzen.
Ik ben erg blij dat er niets aan mijn longen mankeert maar vind het wel jammer dat er nu geen ’schuldige’ aan te wijzen is. Ergens diep in mijn binnenste wist ik dat ik niets aan mijn longen mankeer alleen wilde ik dat wel uitgezocht hebben. Nu is dat dus uitgekomen en ga ik verder op de reeds ingeslagen weg met sporten en trainen. Ik hoop dat het op de lange termijn n0g vruchten af gaat werpen en anders is het niet anders en blijft mijn conditie maar op een laag pitje staan.
Ik heb namelijk wel besloten dat ik het onderzoek naar de vermoeidheid voorlopig in de koelkast gooi. Ik heb geen zin meer in verdere onderzoeken en ben er eigenlijk een beetje klaar mee voor dit moment. Ik wil verder met leven en als dat op deze manier is met deze gezondheidsklachten: wel dan is dat maar zo. Ik wil mijn leven er niet meer zo door laten beheersen als pakweg driekwart jaar geleden, dat is voor nu een gepasseerd station. Ik geniet van de dagen en het leven en dat wil ik graag zo houden!
